قلبهای ما مانند آبکش داخل آب است .آبکش تا وقتی که داخل آب است پر از آب است وقتی

                     آن را بیرون می آوریم خالی می شود ما وقتی پای منبر و موعظه و پند و صحبت هستیم

                     تا حدودی متوجه خدا و پیامبر و قیامت می شویم.وحالت بیداری و تنبه در ما پیدا می

                     شودولی به محض اینکه از مجلس بیرون می رویم درست همانند آبکش خالی می شویم.