اهل لغت معانی بسیاری برای "ولایت " برشمرده اند لیکن اصل در معنای آن ؛

                         " برطرف شدن واسطه بین دو چیز است ."

          به گونه ای که بین آن دو واسطه ای که از جنس آنها نیست وجود نداشته باشد.

                        (که در این صورت هر یک ولی دیگری است .)

          وقتی می گوییم خدای تعالی " ولی " بندۀ مؤمنش می باشد ؛معنایش این است که آن

         چنان وصل به بنده است و آن چنان متولی و امور بنده است که هیچ کس دیگری این چنین

        ارتباطی را با آن بنده ندارد ،اوست که بنده را به سوی صراط مستقیم هدایت می کند.امر می

       کند، نهی می کند به آنچه  سزاوار است وا می دارد ؛از آنچه نکوهیده است باز می دارد و او را

       در زنگی دنیائی و آخرتیش یاری می کند .

    مؤمن واقعی "ولی " خداست ؛ زیرا آن چنان وصل به خداست که متولی اطاعت او در همۀ اوامر

  و نواهی اوست.و تمامی برکات معنوی از قبیل هدایت،توفیق ، تأیید ،تسدید و بدنبالش اکرام به

  بهشت و رضوان را از خدامی گیرد ..اولیای خدا-به هر حال- تنهامؤمنین هستند؛ زیرا خدای تعالی

 خود را ولیّ آنان در حیات معنویشان دانسته و در سورۀ آل عمران آیۀ 68 می فرماید :

                                «والله ولیّ المؤمنین»  ص129 

                  ترجمه تفسیر المیزان -ج10- چاپ 25