معنای توکل؛

              این نیست که انسان به اعتماد به خدای تعالی اسباب ظاهری را هیچ کاره و لغو بداند ؛ بلکه

              معنایش این است که؛ اعتماد قطعی به اسباب نداشته باشد و بداند آنچه از اسباب ظاهری

               سببیتش برای انسان هویدا می گردد نمونه ای بیش نیست.و چه بسا اسباب دیگری است

             که ما از آن آگاهی نداریم و سبب تام و تمام که هرگز ازمسببش تخلف نمی پذیرد و حامل

            اراده خدای سبحان است آن تمامی ومجموع همه این سببها است .

  پس توکل ؛

          عبارت است از اینکه انسان وثوق و اعتماد خود را متوجه خدای سبحان کند که همهاسباب

          عالم بر محورمشیت او دور می زند . واین معنا منافات ندارد با این که شخص متوکل به اسبابی

         که سببیت آنها برایش ظاهرگشته و در دسترس او هستند تمسک بجوید و چیزی از آنها وانگذارد

        تا در نتیجه دچار جهالت شود . ص 155

               ترجمه تفسیر المیزانجلد 9 -چاپ25